Atburðirnir undanfarna daga í Japan hafa leitt hugann að því um hvað umhverfisvernd snýst í raun og veru. Kannski snýst hún ekki um að vernda jörðin, nema þá til að við getum notið hennar í sínu náttúrulegasta formi. Jörðin virðist fullkomlega fær um að vernda sig sjálf. Þar sem hamfarirnar gengu yfir og flóðbylgjan skall á land í Japan er jörðin enn til staðar. Fólkið er hins vegar horfið.

Kannski snýst umhverfisvernd líka um að vernda jörðina gagnvart þeim efnum sem mannkynið hefur lært að framleiða eins og til dæmis kjarnorku. Mennirnir telja sig hafa beislað hana, en þegar jörðin skekur sig, missa þeir taumhald á henni og hún eitrar andrúmsloftið í nánasta umhverfi sínu með geislavirkum efnum sem skaða ekki bara jörðina, heldur einnig okkur mannfólkið. Og við vitum ekki ennþá hversu stórt nánasta umhverfi er í þessu tilviki.

Mannkynið hefur líka verið duglegt við að framleiða alls konar eiturefni

 sem það setur á grænmeti og ávexti og í matvæli, hreinsivörur til heimilisins, snyrtivörur, hreinsivörur eins og sápur og sjampó, litarefni í fatnað og margt, margt fleira. Í dag snýst umhverfisvernd að mínu mati mikið um að læra að forðast öll þessi aukaefni í framangreindum vörutegundum og að hreinsa líkamann (og jörðina) af þeim efnum sem við höfum dælt í hann (og yfir hana) á undanförnum 50 árum eða svo - en þó mest síðustu áratugina.

Mörg af þessum efnum eru helstu orsök krabbameina í dag, svo og ýmissa annarra sjúkdóma. Rannsókn Environmental Working Group (www.ewg.org) á nýfæddum ungabörnum í Bandaríkjunum leiddi í ljós að í naflastreng þeirra voru yfir 200 aðskotaefni sem eiga ekki að finnast í blóði fólks, meðal annars þungmálmar og leifar af ýmis konar skordýraeitri.

Verum grænni og umhverfisvænni, ekki fyrir jörðina, heldur fyrir okkur sjálf og börnin okkar.