Öndun er eitt af því mikilvægasta sem við gerum, þar sem  súrefni er líkamanum bráðnauðsynlegt og ef við fáum það ekki í nokkrar mínútur deyjum við. Við innöndun fer súrefnið niður í lungun. Í lungunum bindast fjögur mólekúl súrefnis við hvert rautt blóðkorn og berast með þeim út um líkamann. Í ferlinu losnar súrefnið frá rauðu blóðkornunum og berst til þeirra frumna sem þurfa á því að halda til þess að geta starfað eðlilega. Súrefnið er í raun undirstaðan í efnaskiptum líkamans.

 Efnaskiptin fara fram í gegnum bruna þar sem súrefni blandast við næringarefnin sem við höfum innbyrt. Við brunann losnar um orku sem komin er beint frá sólinni. Líkami okkar notar þessa orku til þess að endurnýja sig og hreinsa niðurbrotsefni burt úr líkamanum. Hluti af orkunni fer í það að viðhalda efnaskiptunum, en álitið er að um 50% af þeirri orku sem við fáum úr mat fari í að brenna matnum og að um 50% fari í aðra starfsemi líkamans.  

 Við hreinan bruna myndast vatn og koltvísýringur. Í vatninu leysum við upp ýmis

 efni sem myndast við vinnslu í líkamanum. Vatnið hreinsast síðan að mestu leyti út í gegnum nýrun en hluti af vatninu situr eftir í líkamanum. Líkaminn er samsettur úr ýmsum þáttum, en stærsti þátturinn er vatn, eða um 70%. Koltvísýringurinn leysist upp í blóðinu og umbreytist í bíkarbónat og skilst að hluta út í gegnum lungun sem koltvísýringur, það er að segja það magn sem við megum missa af honum.

 Koltvísýringur, skrifað CO2, er afar mikilvægt efni fyrir allt líf á jörðinni, því að án þess myndi það deyja út. Hann er nauðsynlegt næringarefni fyrir líkamann, þótt hann sé einnig niðurbrotsefni þegar kemur að öndun og efnaskiptum líkamans. Eitt af því mikilvægasta sem koltvísýringur gerir er að
vernda PH-gildi eða sýrustig blóðsins með því að ummyndast í bíkarbónat þegar það leysist upp í blóðinu. 

 Blandan af súrefni og koltvísýringi er í raun mikilvægari en styrkleiki hvors fyrir sig. Þegar ójafnvægi verður í súrefnisefnaskiptunum leiðir það til þess að vefir líkamans verða súrir. Þá verða þeir um leið gróðrarstía fyrir candida sveppinn og aðrar örverur, sem þrífast í litlu súrefni. Þá kemur sér vel að geta bætt súrefnisstöðu líkamans með matarsóda, því með því að nota hann aukum við koltvísýring í blóðinu og bætum þannig súrefnisefnaskiptin í frumum líkamans.

Minnki koltvísýringur of mikið í blóðinu leiðir það til þess að rauðu blóðkornin losa sig ekki við súrefni eins og þau eiga að gera og það verður súrefnisþurrð í frumunum. Súrefnið er yang (karlorka) og koltvísýringur er yin (kvenorka) en þessir pólar jákvæðrar og neikvæðrar orku eru í líkamanum, líkt og í rafmagni. Nauðsynlegt er að þeir starfi saman í fullkomnu jafnvægi. Ef við töpum þessu jafnvægi og líkamann vantar koltvísýring fer hann að verða súr. Við hækkandi sýrustig líkamans fara alls konar sjúkdómar að hreiðra um sig. Tvær helstu orsakir þess að líkaminn súrnar eru annars vegar sú að líkamann vantar áreynslu, en við hana framleiðir hann koltvísýring, og hins vegar sú að nútímafæða er þannig unnin að hún veldur mikilli sýrumyndun í líkamanum.

Hægt er að auka koltvísýring í gegnum öndun, annaðhvort með öndunaræfingum eða léttri áreynslu eins og göngu. Einnig er hægt að bæta ástandið með því að nota venjulegan matarsóda og leysa eina teskeið af honum upp í volgu vatni og drekka. Þegar það er gert blandast matarsódinn saman við saltsýruna í maganum og myndar salt, vatn og koltvísýring. Einnig er upplagt að blanda matarsóda út í baðvatnið fyrir börn.  

Útdráttur úr bókinni Candida sveppasýking - www.salka.is